Koliko zaista košta život porodice u Čačku, a koliko u Beogradu?

Kada se govori o troškovima života u Srbiji, gotovo po pravilu se može čuti da je život u Beogradu znatno skuplji nego u unutrašnjosti. Na prvi pogled, statistika to potvrđuje – kirije, cene nekretnina, ugostiteljske usluge i pojedini sadržaji u prestonici zaista su skuplji nego u gradovima poput Čačka. Međutim, kada se zagrebe ispod površine, dolazi se do pitanja koje sve češće postavljaju građani: da li je život u Beogradu zaista toliko skuplji kada se uzmu u obzir sve pogodnosti koje finansira grad?

Procene pokazuju da je četvoročlanoj porodici za pristojan život u Čačku danas potrebno između 180.000 i 240.000 dinara mesečno, u zavisnosti od toga da li poseduje stan ili plaća kiriju. U Beogradu je za isti standard potrebno od 280.000 do 350.000 dinara, a za podstanarske porodice i više od 400.000 dinara.

Međutim, iza ovih brojki krije se važna činjenica – porodice u Beogradu uživaju niz pogodnosti koje porodice u većini gradova Srbije nemaju.

Najupadljiviji primer je javni prevoz. Dok je u Beogradu prevoz besplatan za sve građane, u Čačku pravo na besplatan prevoz imaju učenici osnovnih škola i penzioneri. Srednjoškolci, studenti i zaposleni svoje mesečne karte i dalje plaćaju iz porodičnog budžeta. Za porodicu sa dvoje srednjoškolaca ili roditeljima koji svakodnevno putuju na posao, to predstavlja značajan mesečni trošak koji Beograđani nemaju.

Slična situacija je i sa udžbenicima. Beogradski đaci godinama imaju podršku grada kroz obezbeđivanje besplatnih kompleta udžbenika, dok roditelji u unutrašnjosti često izdvajaju desetine hiljada dinara po detetu za početak svake školske godine. Kada se tome dodaju subvencije za vrtiće, različiti programi pomoći porodicama i veća dostupnost socijalnih usluga, dolazi se do zaključka da se troškovi života ne mogu posmatrati samo kroz cenu kvadrata ili visinu kirije.

Poseban problem predstavlja činjenica da su cene hrane, goriva, tehnike, odeće i većine proizvoda danas gotovo izjednačene u celoj Srbiji. Kilogram mesa, litar mleka ili školski pribor u Čačku uglavnom koštaju isto kao u Beogradu, dok su plate u prestonici u proseku značajno veće. To znači da porodice u unutrašnjosti često imaju manju kupovnu moć, iako formalno žive u gradu sa nižim troškovima.

Još teža situacija je za samohrane roditelje. Samohranom roditelju sa dvoje dece u Čačku za skroman i dostojanstven život potrebno je najmanje 150.000 do 170.000 dinara mesečno ukoliko plaća kiriju, dok u Beogradu taj iznos dostiže između 220.000 i 250.000 dinara. Međutim, beogradske porodice i u ovom slučaju imaju određene olakšice kroz besplatan prevoz, udžbenike i druge gradske programe podrške.

Zbog svega toga nameće se pitanje da li građani unutrašnjosti Srbije imaju jednak tretman u odnosu na stanovnike prestonice. Dok država i lokalne samouprave često govore o ravnomernom regionalnom razvoju, u praksi se stiče utisak da porodice u gradovima poput Čačka za isti kvalitet života moraju da izdvoje veći deo svojih prihoda nego porodice u Beogradu.

Ako se želi zaustaviti odlazak mladih porodica iz manjih gradova i podstaći ostanak ljudi u unutrašnjosti Srbije, onda pitanje životnog standarda ne može da se svodi samo na plate. Potrebno je govoriti i o dostupnosti javnih usluga, subvencijama za porodice, troškovima obrazovanja i prevoza, odnosno o svemu onome što direktno utiče na kvalitet života građana. U suprotnom, razlika između prestonice i ostatka Srbije neće se meriti samo u visini zarada, već i u mogućnostima koje porodice imaju da od svog rada pristojno žive.

Izvor: Cemaforum.rs